Er waren eens twee mooie kleine wilgen die altijd maar treurde. Waarom zij treurden wisten ze niet. Tot dat er op een zonnige dag een klein meisje, genaamd Anne, in de shaduw van de boom ging zitten. Toen de wilgen Anne zagen zitten bedachten ze zich dat zij eigenlijk maar een roerloos bestaan leiden. Zonder enige betekenis.? Anne stond op en wende zich tot de bomen. Tot de grote verbazing van de treurwilgen sprak zij tot hun directe bewustzijn.
Wie bied mij de schaduw op een dag als deze? De bomen wisten niet hoe dat zij reageren moesten. Na een twijfel- achtige stilte sprak de grooste van de twee wilgen: "als dat alles is wat wij te bieden hebben, dan zullen we niet gemist worden".

Ook de volgende dag was Anne te vinden op het veld van de wilgen en zocht, na de ochtend spelend met de dieren te hebben doorgebracht, wederom de schaduw van de twee bomen op. "Het nut van het bestaan bestaat uit het bestaan". En dat uit de mond van een acht jarig meisje. "Treur niet om het treuren, want al wat niet is zou wel kunnen zijn. Leer daarom jezelf kennen en zie je eigen potentieel".

De onschuld van het kind dat deze boodschap brengen kwam had plaats gemaakt voor de hoopvolle verwachtingen van wat haar nog te wachten stond. De hoop, dat was wat de bomen verloren waren, vervlogen in de windt. En het meisje had hun deze weer aangereikt op een zilveren schaaltje. De wilgen hadden nu hun treurende ogen geopend en zagen wat zij wilden zien. Zij hadden dit meisje schaduw te bieden.