ODE AAN DE NATUUR Wat ben je stil in al je kleurenklanken zo rijzig en oprecht zonder hinder, in één adem voltooid. Wachtend, ontvangend, steeds bereid te zijn, te beminnen, heel diep van binnen. Klanken die troosten Kleuren die ontroeren zo volmaakt, zo volmaakt één... gewoonweg Goddelijk Dank je dat ik één met jou mag zijn. Christl, 20 mei 1999