Regelmatig ga ik naar een Healing van een vrouwtje hier in de buurt, vanwege mijn nek. Ik merk gewoon dat ik er baat bij heb en de energie daar is voor mij enorm goed voelbaar.

Vanwege de naderende Kersttijd had Thea (zoals ze heet), voor iedereen een witte roos klaarstaan. Na afloop waren er nog veel over en Thea besloot om die naar het kapelletje in Thorn te brengen. Een vriend van mij bood aan om haar er naartoe te brengen. Dat was prima en tegen mij zei ze dat het goed zou zijn als ik ook mee zou gaan. Och, dat leek me wel leuk zo’n uitstapje. Ik was daar nog nooit geweest.

Die dag was het maar koud en guur weer, brrrr! Niks voor mij. Na een klein uurtje rijden kwam het kapelletje in zicht. Een klein wit gebouwtje, omringd door schitterende oude bomen. Jammer dat het zo’n slecht weer was anders had ik liever bij die bomen gebleven om ze eens te bewonderen.

Nu gingen we naar binnen, het koude en donkere kapelletje in, maar achterin het kapelletje stond een beeltenis van Maria en het kindje, met aan weerszijden een engel, badend in het licht. Alles was wit met goud en het was echt een heel mooi gezicht in deze donkere tijd.

Ik had de emmer met rozen vast en liep samen met Thea naar het altaartje toe. Op het moment dat ik daar stond en Thea de rozen van mij overnam, voelde ik een enorme krachtige energie. Ik kreeg het gevoel of de wanden uiteenweken en er een grotere ruimte ontstond. Eventjes stond ik vastgenageld, maar ik kon toch nog gaan zitten. In tegenstelling tot mijn vriendin, die dus echt vastgenageld stond in het gangpad. Zij zou daar het komende half uur ook moeten blijven staan voordat ze weer weg kon.

Mijn rug en nek waren kaarsrecht en ik trilde van alle kanten. Ik wist eerst niet of het nu van de kou of van die enorme energie was. Nadien werd de kou minder maar de trillingen bleven, dus toch van de energie, Waauw!! Het leek wel wat op de healingen, misschien nog wel krachtiger.
Ik kreeg het hele sterke gevoel dat dit al een hele oude Heilige plaats was, nog voordat het kapelletje gebouwd was en ik kreeg herhaaldelijk de woorden “De Witte Vrouwe van de Bron” in mijn hoofd. Ook een duidelijke vrouwelijke stem die zei: “Ik ben blij dat je gekomen bent”.
Mijn eigen gedachten waren stil, iets wat niet snel gebeurd. Even later weer die stem: “De natuurwezens zullen je graag ontvangen”.
Mijn ogen werden zwaar en ik deed ze maar dicht. Alsof er ergens een lamp aangedaan werd, werd het lichter in mijn hoofd. Weer die stem:”Je ogen zullen geopend worden”,.....”Kom je nog eens terug?”, was de vraag. Natuurlijk kom ik nog eens terug.
Toen alles afzwakte had ik het gevoel alsof ik een facelift had gekregen en ik met wijd opengesperde ogen zat rond te kijken. Wel komisch trouwens.

In de folders bij de voordeur kon ik niets ontdekken over een Bron. Wat jammer nu.