De laatste dagen was ik niet zo stabiel qua gevoelens. In mijn nek zat een blokkade die ze aan het behandelen waren en daar komt emotioneel natuurlijk vanalles mee los.

Afijn, ik ging dus naar het bos. De honden natuurlijk dolblij, want die waren er ook al een hele tijd niet meer geweest.
Nu ik alleen was kon ik wel lekker rustig de tijd nemen om het bos op me in te laten werken.

Meteen in de eerste pad viel me een hele dikke den op, een vliegden heet die geloof ik. Zijn schors was aan de bovenkant van de stam anders van kleur en zijn takken stonden wijd uitgespreid.
“Kom in mijn armen”, klonk het in mijn hoofd en ik moest lachen, want het was precies zoals in het verhaaltje wat ik laatst gelezen had uit het boek; "Samen, de natuur als familie".
“Dat zal wel niet van die boom afkomen maar gewoon uit mijn herinnering”, dacht ik.

Ik bekeek de boom nog eens goed en ik voelde de behoefte om er naartoe te lopen.
Langzaam liep ik er naar toe en hoe dichter ik er bij kwam hoe verdrietiger ik werd. Wat was dat nou? maar ik liep gewoon door. Ik vroeg me nog af of het nu van mijzelf afkwam of van de boom, maar verder liet ik het maar komen.

Uiteindelijk hing ik zo'n beetje tegen z'n stam aan te snotteren en ik weet niet meer wat er allemaal aan gedachtes voorbij kwamen. Ik had ook totaal geen benul van mijn omgeving op dat moment, alleen van mijn gevoelens.
Na een tijdje werd ik helemaal rustig van binnen. Ik keek eens omhoog en voelde ineens een enorme liefde in me opkomen voor deze boom. Langzaam voelde ik me krachtiger worden van binnen en vrolijker en toen pas dacht ik weer aan de honden die ook nog ergens rondrenden. Och, daar kwamen ze al aan en samen wandelden we weer verder.