Donderdag 11-1-2001
Zo, de hondjes zijn uitgelaten, de kamer gezogen, wasmachine aangezet en nu zit ik aan de thee. Charl, mijn man, is ook net beneden en loopt nog steeds zo scheef als een hoepeltje. Ja, die heeft het goed te pakken gehad in zijn rug. Het begon afgelopen zaterdag toen hij iets van de vloer wilde pakken en ‘knap’ toen kon hij niks meer. Ik heb toen een matras gepakt en in de huiskamer neergelegd, want hij kon echt helemaal niets meer. Hij had zo’n verschrikkelijke pijn dat ik, deze Beer van een vent, voor het eerst sinds zéér lange tijd zag huilen.
Tegen de avond de dokter gebeld, natuurlijk weer diezelfde vervanger aan de lijn gekregen die nooit komt als je hem nodig hebt, en ik moest maar pijnstillers gaan halen. Nou, die hielpen ook niets en Charl had weinig kunnen slapen.

Dan maar weer naar de dokter gebeld, maar toen deze er wéér onderuit probeerde te komen, veranderde deze, anders zo vriendelijke dame, in een woeste leeuwin. We hebben zelden een dokter nodig, en nu je er écht een nodig hebt komt hij niet. Wat was dat nu voor onzin!.....oef ik stond werkelijk even van mezelf te kijken toen ik de hoorn neerlegde, maar ik had mijn doel wel bereikt want even later stond een wat schuwe dokter aan de deur en kon hij met eigen ogen de ernst van de zaak zien. Spierverslappers en zware pijnstillers werden voorgeschreven en daardoor kon Charl eindelijk wat slapen. Dat had hij wel nodig. Ondertussen gooide ik een verzoek om hulp de lichtsferen in.

’s Avonds kwam er een ander probleem op de proppen. Kijk, een mens kan eten en drinken, maar dat komt er vanzelf ook weer een keertje uit hč. Nu is een plasje maken niet zo moeilijk voor een man als hij op bed ligt. Je pakt gewoon een fles met brede hals en hupakee, maar de rest is een andere zaak als je je bijna niet kunt bewegen.
Ik pakte een zo laag mogelijke bak, maar hoe hij ook worstelde, hij kon er niet op komen, het was té pijnlijk. Tijdens dat geworstel merkte ik ineens dat het heel druk werd in de kamer, het gevoel alsof er “geneesheren” aanwezig waren en mijn rechterhand bleef ineens uitgestrekt boven Charl hangen. Die leek omgeven door een krachtige energie. Ik gaf me daaraan over en hoorde toen heel duidelijk in mijn hoofd: “beknelde zenuw, beknelde zenuw”. Dat klonk in ieder geval logisch, gezien de pijn en ik behandelde Charl, ondertussen aan veel licht denkend. Ik kreeg indrukken waar mijn hand te houden en ik had heel sterk het idee dat hij nu extra energie kreeg om door te zetten, zodat hij toch omhoog kon komen, want dat zou de druk op zijn rug verminderen. Na de behandeling probeerde Charl weer omhoog te komen en já, dit keer lukte het wel en het gaf een hele opluchting bij hem, poeh-poeh. Daarna knapte hij langzaam weer op. Wat een bijzondere ervaring was dit. Ik was dankbaar voor de gekregen hulp en erg blij dat ik als tussenpersoon heb mogen fungeren om Charl te kunnen helpen.