1e Kerstdag 1999.
Het was redelijk weer en Charl en ik besloten om lekker te gaan wandelen, anders zat je misschien weer de hele dag binnen. In het bos is het altijd heerlijk. In het bos moet je niks met deze feestdagen, wordt er niets van je verwacht, alleen maar jezelf zijn en genieten.

Door de harde wind van de afgelopen nacht, waren veel takken afgebroken, zelfs een hele kruin was van een boom afgewaaid. Verschillende dunne boompjes gewoon omgeknakt. Ik had er medelijden mee en als vanzelf begint dat heerlijke gevoel van liefde weer in me te stromen voor deze bomen wat ik er dan altijd naartoe stuur. Misschien hadden ze er iets aan, tenslotte waren ze niet ‘dood’ en konden ze weer uitspruiten.
Bij een hele grote Lariks bleef ik even staan. Hij was zo mooi, straalde zo’n kracht uit en ik moest er gewoon naar kijken. Ik voelde een krachtige energie, maar ik was me ook bewust van Charl die niet zo’n geduld heeft, al wil hij dat nooit zo laten merken, dus liep ik weer verder.

De honden hadden dolle pret. In hun verder maar saaie leventje is een boswandeling natuurlijk een hoogtepunt. Op een gegeven moment kreeg Charl oog voor een aparte soort van spar. De takken zaten op dezelfde hoogte in een kringetje om de stam, dan een stuk kaal en dan weer een randje met takken. De naalden vormden pluimpjes. Wat apart.
Ik bekeek de bomen van een meter of drie afstand en ondertussen liep Charl weer verder.

Achter de bomen kwam ineens de zon tevoorschijn en de naalden lichtten op. De bomen schitterden in het zonlicht. Dit was prachtig om te zien en ik genoot dan ook met volle teugen.
Ineens werd ik me bewust van een apart gevoel, moeilijk te omschrijven. Het was een soort van energie, zacht, alsof ik omarmd werd met een iets krachtigere druk in mijn rug. Het voelde wel prettig en rustig en ik vergat even alles om me heen. Ik was me alleen bewust van dat prettige gevoel van alleen maar ‘te zijn’, já dat was het! Nooit geweten wat men er mee bedoelde, maar nu maakte ik het zelf mee. En ik kan je zeggen dat het heerlijk is.

Na een tijdje drong Charl weer tot mijn gedachten door en een beetje verdwaasd liep ik naar hem toe. Geleidelijk aan verdween het gevoel, maar de glimlach op mijn gezicht was nog heel lang aanwezig. Wat een heerlijke wandeling was dit.