Door dit boek begonnen alle puzzelstukjes van mijn levensvragen in elkaar te passen tot één geheel en kreeg ik eindelijk overzicht. Het duurde even, maar toen kreeg ik dan ook eindelijk een duidelijk levensdoel voor ogen. Wat deze Meesters deden, wilde ik ook ontwikkelen, want het was mij heel duidelijk geworden dat Universele Liefde, de liefde voor alles wat leeft en is, de sleutel is tot alle mysteriën van het leven.

In de navolgende maanden deed ik mijn best om het in de praktijk te brengen, maar zoals altijd is alle begin moeilijk en ik had veel last van de twijfel die regelmatig de kop opstak.
Had ik wel de juiste weg ingeslagen? Ik heb het nog niemand anders in mijn omgeving zien doen, dus was het wel waarheid wat er in dat boek stond? Waarom moet ik toch altijd de moeilijke weg kiezen? enz. enz.
Gelukkig heb ik in ieder geval één hele goede eigenschap. Ik ben namelijk een doorzetter en als ik diep in mijn hart keek, voelde ik toch, ondanks mijn twijfel, duidelijk dat ik op de juiste weg bezig was.

Op een mooie zomerdag was ik bezig bij mijn vijvertje.
In het zonlicht schitterden de dauwdruppels op de waterplanten in een veelvoud van kleuren. Het leken wel kleine kerstboompjes vol met lampjes, alleen nog veel mooier. Nog nagenietend ging ik in mijn stoel zitten. Ik voelde me gelukkig en in gedachten was ik God dankbaar voor alles.
Opeens verstomden de omgevingsgeluiden. Het was alsof ik omgeven werd door iets waardoor die geluiden niet tot me door konden dringen en er kwamen vanzelf woorden in mijn hoofd, luid en duidelijk. Ik was niet bang of zo, alleen verbaasd.

De woorden vormden een belangrijke boodschap voor mij. Ze vertelden dat ik goed bezig was en door moest blijven gaan op mijn ingeslagen weg. Dan zou ik mijn ideaal kunnen verwezenlijken en zo vele mensen kunnen gaan helpen.

Toen de woorden ophielden, was het alsof er een sluis bij mij werd opengezet. Er kwamen vanzelf vragen in me op en meteen kreeg ik daar ook weer duidelijk antwoord op. Ik hoefde niet eens na te denken wat voor vraag ik zou willen stellen. Het ging helemaal vanzelf. Ik had ook een vraag over een goede vriend die ik was kwijtgeraakt. Toen ik daar antwoord op had gekregen kwamen de tranen en dat verbrak de 'verbinding'.

Nog steeds heb ik veel steun aan deze onverwachte boodschap. Als ik weer eens twijfel, denk ik vaak terug aan deze dag en dat geeft mij kracht. Ik weet niet wie of wat het is geweest die tegen mij sprak, misschien was het wel mijn gids, mijn beschermengel of zelfs God, maar eigenlijk doet het er niet toe. Ik ben er enorm mee geholpen en of de verwachting die erin ligt besloten, over mensen helpen uitkomt, dat is maar rustig afwachten.