20-7-2000

Vandaag voelde ik me niet zo lekker in m’n vel zitten ondanks het mooie weer. Het liefst zou ik weggaan naar een plek, midden in de natuur, waar ik niet gestoord zou worden door bijvoorbeeld de telefoon en geen mensen tegen zou komen die iedere keer wat aan te merken hebben op mijn manier van leven, op de dingen die ik doe en waarin ik geloof. Even niks moeten!!
En Charl, mijn man, zag mij zo zitten met mijn bruine siep-ogen en zei: “Zullen we vanmiddag naar de kapel in Thorn rijden?” Af en toe is het zo’n schat hè!! Ik fleurde er meteen wat van op.

Hij zette mij af bij de kapel en reed zelf even naar een motorzaak daar in de buurt. Na een tijdje in de kapel gezeten te hebben, ben ik weer naar buiten gegaan. Onder de grote lindebomen hadden ze een nieuw bankje gezet en daar ging ik lekker zitten. In mijn hoofd had ik een hele conversatie. Was het met deze mooie bomen? Ik weet het niet.
Er werd gevraagd of ik zélf problemen had met mijn manier van leven. Ik dacht even na.......”Nee, had ik niet.” “Nou dan”, was het antwoord, “er zullen altijd mensen zijn die menen iets te moeten zeggen, maar het gaat er om of jij zélf gelukkig bent met wat je doet!” Ja, ze hadden helemaal gelijk en ik bedankte ze hiervoor. Weer klonken de woorden in mijn hoofd die ik al vaker had horen zeggen tijdens het mediteren: