10-12-2002
Ik heb het ‘druk’ met mezelf moet ik zeggen. Ik voel me op en af. Het is zelfs zó erg dat ik gewoon geen levensvreugde meer heb, gewoon geen nut meer zie om nog te blijven leven. "Nou jongens, kom mij maar halen, voor mij mag het afgelopen zijn." Ik ben moe van alle pieken en dalen, ik voel me enorm leeg van binnen, heb er geen zin meer in.
Dit is geen normale depressie. Het voelt zelfs lichamelijk aan alsof ik omsloten ben door een Cocon en er geen zonlicht meer door kan komen. Ik snap het zelf niet. Wáár is nu mijn passie gebleven om anderen te helpen? Zelfs mijn passie voor de natuur, mijn liefde voor de natuur is weg. Als ik er naar kijk zie ik alleen de buitenkant. Het hele gevoel dat er een andere dimensie in de natuur aanwezig is, is weg. Het lijkt leeg, doods en zonder leven te zijn. Alles lijkt leeg en onbetekenend te zijn. Verschrikkelijk!! Ik zie geen uitweg meer. Hoe komt dit nou?

Ik heb het gevoel dat ik helemaal aan mezelf overgeleverd ben. Geen Bloesemremedie die verlichting brengt, geen mens, geen dier, zelfs mijn vrienden aan de andere kant lijken er niet te zijn voor mij. Ik voel me, temidden van de mensen, toch van alles verlaten. Het lijkt wel of ík de Leegte ben, dood en gestorven, maar ik adem nog, ik ben er nog, maar vraag me niet hoe! Natuurlijk ben ik niet alleen, want op een morgen werd ik luid en duidelijk gewekt met het liedje “Hang on, help is on it’s way!” in mijn hoofd en ik voelde ook wel aan de vele energieën en tintelingen dat ze aan me werkten, zelfs elke dag wel, maar het vreugdevolle, liefdevolle gevoel van enige tijd terug was heel ver zoek.

Op weg naar mijn vriendin Theresia, waar mijn man en ik op bezoek gingen, zat ik wat mijmerend naar het landschap te kijken, toen de vergelijking in me opkwam van een rups, ingesponnen in zijn cocon, afgesloten van de buitenwereld, transformerend naar een vlinder zodat de oude leefwijze verandert in een compleet nieuwe en waarbij ook dingen uit het oude leven achtergelaten worden.
Precies zo voelde ik me, want ja, ik voel en merk dat ook bij mij, oude dingen losgelaten worden uit heden en verleden tijd. Bijvoorbeeld mijn familie. Ik voel me niet langer met ze verbonden, alleen mijn moeder nog een beetje, maar verder zijn ze voor mijn gevoel mijlenver verwijderd.

En ik droom. Mens, wat droom ik veel. Ik droom over gevechten, monsters, het loslaten van afval. Ik droom over een groep mensen die gelijk zijn aan mij, waar ik bij hoor en dat we missies uitvoeren en ik droom dat ik op een school ben en verder gevorderd ben dan anderen en daarom de rotzooi op mag ruimen die er daar is en dat de lerares zóó trots op me is. Nou, ik vond er niks aan, want er was zovéél rotzooi op te ruimen!!!! Bleeeeeh.
En ik lees over de eerste mensen die de nieuwe energie van de Aarde aannemen en hoe moeilijk die het nu hebben, maar dat ze, zonder dat ze het zelf eigenlijk weten, zo’n prachtig werk verrichten. Lees ik hier soms over mezelf? Geen idee!
Ik lees dat dit de leraren zullen zijn van de velen die nog zullen volgen, omdat zij de weg vrijgemaakt hebben en weten waar de anderen nog doorheen kunnen gaan. (Altijd al schooljuffrouw willen worden)
Ik lees dat vele Lichtwerkers zich op dit moment wat verloren kunnen voelen omdat het lichtgrid om de Aarde nu aangepast is, klaar is en er nu zoveel oude energie loskomt. Ik lees dat ons lichaam door grote aanpassingen heen gaat en dat we gevoeliger zullen worden en inderdaad, dat is ook zo en ik ben nu ook snel emotioneel, al komt dat natuurlijk ook wel doordat ik in de knoop zit en ik tegen niemand aan kan lullen, behalve mijn dagboek dan. Jammer dat Trees zover weg woont. Zij brengt altijd het beste in mij naar boven.

Maar goed, vanmiddag ga ik naar de kapper om mijn warrige haren weer wat in model te laten brengen en het is koud, maar wel zonnig buiten, dus probeer ik van het licht te genieten en wat meer fijne dingen te doen als dat kan, zodat deze vervelende periode hopelijk snel voorbij is.

Naschrift anno jan. 2004:
Tja, dat was me even wat hè? Nu ik op deze periode terugkijk, was het werkelijk een overgangsperiode. Toen het gevoel van de cocon eenmaal verdwenen was, merkte ik dat ik helemaal opnieuw moest leren luisteren, opnieuw moest leren voelen, het was alsof mijn lichaam door zoveel aanpassingen was gegaan, dat ik er opnieuw achter moest komen hoe mijn spirituele natuur nu werkte.
Het is een beetje moeilijk uit te leggen, maar denk inderdaad maar eens aan de rups en de vlinder, hetzelfde individu maar in een ander lichaam in één en hetzelfde leven. In feite ben je doodgegaan, maar dit keer neem je alle herinneringen en zelfs nog oude zaken van het vorige leven met je mee, maar heb je ook weer nieuwe mogelijkheden. Zo ben ik sinds die tijd ook een hele andere richting ingeslagen dan ik eerst voor ogen had. Geen verdere ontwikkeling in de natuur, met dieren, met natuurwezens en deva’s, maar juist meer het werken met mensen, iets wat ik me voorheen nooit bedacht zou hebben.
Wat ik wel heel lang heb moeten missen was mijn liefde voor de natuur en het aanvoelen van de dimensie die daarin aanwezig is, maar dat begint eindelijk ook weer terug te komen. Halleluja!!