Vanwege mijn gevoeligheid voelde ik me altijd het prettigste in de energie van de Natuur. 's Morgens, wanneer de jongens naar school waren, ging ik vaak met de honden naar het bos om te wandelen.
Het was toen Lente, mijn favoriete seizoen, omdat alle bomen en planten er dan weer zo frisgroen uitzien. Het nieuwe begin na een tijd van rust. Al wandelend viel mijn oog op een berkeboom. Zijn witte stam weerkaatste het zonlicht en met zijn lichtgroene blaadjes was hij prachtig om te zien.

Nu had ik kort daarvoor een artikel gelezen over iemand die bomen omarmde om er energie van te ontvangen en ik wilde dat eigenlijk ook wel eens uitproberen. Snel keek ik om me heen of er niemand aankwam. Ik wilde tenslotte niet voor gek staan.
Ik liep naar de berk, keek eens omhoog en in gedachten bewonderde ik zijn schoonheid. Toen sloeg ik mijn armen wat onwennig om hem heen en opende als het ware mijn hart voor hem. Tot mijn verbazing voelde ik een krachtige stroom van energie en verschrikt liet ik los.
Verwonderd over hetgeen ik gevoeld had, liep ik weer verder.

Ik heb de boom sindsdien nooit meer aangeraakt, maar iedere keer als ik er langs kwam dacht ik weer aan dat moment van toen.
Ik denk dat ik lange tijd heb moeten wennen aan het idee dat een boom niet zomaar een boom is. Het is het begin geweest van een hele andere kijk op de Natuur.