~*~
Rex - 5 jaar later
Op een morgen zat ik te mediteren.
Meestal zie ik alleen mooie kleuren of krijg ik bepaalde indrukken,
maar nu bevond ik mij ineens in een prachtig landschap.
Groene glooiende heuvels, een waterstroompje en volop wilde bloemen.
Ik was er niet alleen want ik kreeg een indruk van een man vlakbij
me, maar ik kreeg hem niet te zien. Wel sprak hij tegen mij.
Hij zei dat ik best tussen de bloemen in mocht gaan liggen en
ervan genieten. De gedachte kwam in me op dat ik de bloemen dan
plat zou drukken, maar hij zei dat ik me daar niet druk over hoefde
te maken. Bloemen waren er om mensen te dienen.
Nou, ik ging dus liggen in het hoge gras met de wilde bloemen. Ik luisterde naar de vogels die zongen en keek omhoog naar de heldere blauwe lucht. Ik genoot en was lekker ontspannen. Zo zou het altijd moeten zijn.
Na een tijdje zei hij dat ik maar weer op moest staan en toen ik keek zag ik dat in de verte een hond aan kwam rennen. Ik keek eens goed en kon mijn ogen
bijna niet geloven. Ja, ja, het was Rex, mijn oude vriend en
opeens waren daar nog meer dieren om mij heen die we 'verloren'
hadden in de loop der jaren.
Ik werd emotioneel, maar ik was ook
blij en als een joelende gek (echt waar) rende en sprong ik met ze
door het hoge gras. Toen ik weer wat rustiger werd, zei ik hoezeer
ik ze miste en nadat alle beelden weer verdwenen waren dacht ik
blij aan de laatste woorden van mijn begeleider:
