Algemeen.
Sweet Chestnut-mensen zijn tot de grens van hun draagkracht gebracht. Ze weten niet meer wat te doen, want ze hebben alles al geprobeerd. Deze totale uitzichtloosheid brengt hen in een toestand van diepe wanhoop en innerlijke leegte, waarin ze zich zelfs van God verlaten voelen en geen hoop meer hebben.
Edward Bach schreef: "Er zijn van die momenten, waarin lichaam en ziel voelen tot aan de grens van hun draadkracht te zijn gedreven, zodat ze moeten toegeven en instorten. Wanneer het lijkt alsof de enige uitweg nog slechts in ondergang en vernietiging kan bestaan"

Mensen in de Sweet Chestnut-toestand houden hun lijden voor zich. Ze houden zelfs aan de uiterste grens van hun draagkracht hun emoties in bedwang. Ze denken er echter nog niet aan om een einde aan hun leven te maken en blijven doorvechten.

Dieren.
Dieren hebben zelden te maken met deze gemoedstoestand omdat ze altijd gericht zijn op overleven en hun natuurlijke instincten volgen. Een situatie waar Sweet Chestnut wel voorgeschreven kan worden, in combinatie met Olive en Star of Bethlehem, is die waarbij een moederdier bij de geboorte enkel doodgeboren jongen krijgt of wanneer het na overlijden van zijn baas niet langer de wil toont om verder te leven.